Wimbledon

Oficjalna strona | Profil turnieju na ATP | Profil turnieju na WTA
Kobiety: 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008
Mężczyzni, singiel: 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008
Mężczyzni, debel: 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008

PoczÄ…tki Wimbledonu siÄ™gajÄ… 1877 roku kiedy to na kortach “The All England Croquet and Lawn Tennis Club” zorganizowano pierwsze Mistrzostwa w Tenisie na Trawie w grze pojedynczej mężczyzn. Siedem lat później, w 1884 roku, do rozgrywek doÅ‚Ä…czyÅ‚y panie (gra poj.), w tym też roku odbyÅ‚ siÄ™ też pierwszy turniej gry podwójnej panów.
Na początku XX wieku turniej nabrał międzynarodowego charakteru. W 1905 roku zwycięstwo w grze pojedynczej kobiet odniosła Amerykanka May Sutton, w roku 1907 zwycięzcą gry pojedynczej panów został Australijczyk Norman Brookes.
W czasie I wojny światowej grę na kortach Wimbledonu przerwano, by wznowić ją w roku 1919. W 1922 roku klub przeniósł się na Church Road, gdzie zbudowano duży obiekt, który miał pomieścić 14 000 osób. Był to milowy krok w celu popularyzacji tenisa. W 1932 roku liczba widzów po raz pierwszy przekroczyła 200 000.
W czasie II wojny światowej, pomieszczenia klubu były używane do obrony cywilnej i funkcji wojskowych, takich jak straż pożarna, pogotowie ratunkowe, straż domowa czy jednostka przeciwskażeniowa. W roku 1940 bomba uderzyła w kort centralny, niszcząc 1200 miejsc dla widzów. Grę na kortach Wimbledonu wznowiono w 1946 roku, a do 1949 roku teren był w pełni przywrócony do stanu sprzed wojny.
Rozwój lotnictwa umożliwił liczniejsze uczestnictwo w Wimbledonie także graczom zza oceanu. Od roku 1956 do początku lat 70. w grze pojedynczej panów dominowali Australijczycy: Lew Hoad, Neale Fraser, Rod Laver, Roy Emerson i John Newcombe. W grze pojedynczej kobiet do roku 1959 nieprzerwanie wygrywały Amerykanki, zwycięstwa odnosiły też Maria Bueno z Brazylii oraz Margaret Smith z Australii.
Do 1967 roku w turnieju mogli brać udziaÅ‚ jedynie tenisiÅ›ci amatorzy. Już w 1959 roku klub zaproponowaÅ‚, aby zawody byÅ‚y otwarte dla wszystkich graczy. PropozycjÄ™ odrzuciÅ‚y ITF i LTA. W 1967 roku na kortach Wimbledonu odbyÅ‚ siÄ™ inauguracyjny turniej sponsorowany przez BBC. WziÄ™li w nim udziaÅ‚ byli gracze amatorscy, którzy wygrywali Wimbledon, ale przeszli na zawodowstwo. W tym samym roku LTA pod naciskiem przyjęła projekt otwarcia zawodów dla wszystkich graczy. Pierwsze ‘otwarte’ mistrzostwa odbyÅ‚y siÄ™ w 1968 roku a ich zwyciÄ™zcami zostali Rod Laver i Billie Jean King.
W 1973 roku prawie osiemdziesięciu członków ATP zbojkotowało turniej z powodu zawieszenia Nikki Pilić przez Jugosławiański Związek Tenisowy. Pomimo nieobecności tak wielu graczy frekwencja wśród publiczności wyniosła ponad 300 000 osób. Mistrzami zostali Jan Kodes z Czechosłowacji i Billie Jean King.
W 1980 roku Szwed Bjorn Borg został pierwszym zawodnikiem, który zdobył tytuł w grze pojedynczej panów pięć razy z rzędu.
W roku 1985 17-letni Boris Becker z Niemiec został najmłodszym graczem, pierwszym nierozstawionym zawodnikiem i pierwszym Niemcem, który zdobył tytuł Mistrza w męskim singlu.
W 1987 Martina Navratilova została pierwszą tenisistką, która wygrała kobiecego singla sześć razy z rzędu i w 1990 roku pobiła rekord wszechczasów zdobywając swój dziewiąty tytuł.
W 1996 roku Martina Hingis, Szwajcarka, została najmłodszą zwyciężczynią debla kobiet, mając 15 lat i 282 dni.
W 2000 roku Pete Sampras z USA wygrał Wimbledon czwarty raz z rzędu i siódmy w karierze, wyrównując długoletni rekord Williama Renshaw.
W 2001 Goran Ivanisević został pierwszym tenisistą z dziką kartą, który wygrał Wimbledon.

Źródło - www.wimbledon.org