Tenis nie jest grą w kropki czy kółko i krzyżyk, więc na nasze nieszczęście wykorzystuje wszystkie niedogodności naszego czterowymiarowego świata. Jeżeli zdamy sobie sprawę, że interesują nas nie tylko zagrania lewo-prawo, ale jeszcze przód-tył i dół-góra, to ból głowy gwarantowany. A jak dodamy do tego jeszcze przeróżne rotacje piłki, która wędruje po tych wszystkich torach ( nierzadko po wszystkich naraz ), to robi się z tego naprawdę wybuchowy koktajl.
Jak zwykle nie zajmiemy się szeroko pojętą techniką tylko skupimy na jej niuansach. Mówiliśmy już o wolejach przygotowujących i kończących, jednak piłka pasywna jak i agresywna mogą mieć wiele postaci. Teoretycznie piłka podniesiona jest zagraniem defensywnym. Nic bardziej mylnego. Taka definicja zagrania nie weryfikuje jego charakteru. Jeżeli ta podniesiona piłka jest mocnym topspinem, który przelatuje nad naszą głową o jakiś metr, to zaczynają się nie lada kłopoty. Takie zagranie można spokojnie wykonać bardzo agresywnie, jeżeli dysponujemy mocnym nadgarstkiem, bez obawy o aut. Jeżeli na dodatek stoimy bliżej siatki niż 2-2.5m to możemy się w zasadzie tylko ratować. Smecz z backhandu? Może kiedy indziej.
Obszar optymalnego trafienia woleja znajduje się między barkami a czubkiem naszej głowy. Co zatem zrobić, gdy piłka wylatuje poza ten obszar? Wtedy już jesteśmy zmuszeni do rezygnacji z woleja kończącego? Nie. Trzeba jednak pamiętać, że nie można jednej, podręcznikowej techniki wolejowej stosować do wielu rodzajów tego zagrania. Zarówno woleje kończące jak i przygotowawcze można podzielić na dwie żelazne grupy:
Wygodne i niewygodne. Niektóry wolÄ… używać okreÅ›leÅ„ „bezpieczne i niebezpieczne”, choć jak dla mnie każde zagranie w tenisie, które nie jest uprzednio dobrze przygotowane ponosi za sobÄ… ryzyko porażki. My zatem postaramy siÄ™ skupić na tym, aby dobrze przygotować grunt pod te pozornie niebezpieczne zagrania.
Piłki wygodne to te, które znajdują się w naszym polu optymalnego trafienia, nie mające zbyt dużo rotacji. Technika i sposób zagrywania takich piłek już był omawiany w poprzednich artykułach, więc nie ma sensu jeszcze raz tego poruszać. Skupmy się na tych niewygodnych. Są to piłki znajdujące się poza naszym optymalnym polem trafienia ( z rotacją lub bez ), lub znajdujące się w nim z bardzo dużą rotacją ( szczególnie wsteczną ).
I tutaj zaczyna siÄ™ zabawa… Mocne, pÅ‚askie miniÄ™cia, martwe piÅ‚ki, wrzutki, pół-loby, ciÄ™te miniÄ™cia i ciÄ™te wrzutki. Jedynym wyjÄ…tkiem, jeżeli chodzi o utrudnienia zwiÄ…zane z rotacjÄ…, sÄ… rotacje awansujÄ…ce ( czyste i boczne ). Nie majÄ… one wiÄ™kszego wpÅ‚ywu na nasze zagrania, gdyż wolej nadaje piÅ‚ce rotacjÄ™ odwrotnÄ… do rotacji awansujÄ…cej, niwelujÄ…c jej wpÅ‚yw. Zajmijmy siÄ™ zatem caÅ‚Ä… resztÄ…
1. Piłki wysokie
Mogą to być nieudane próby lobów lub celowe mocno topspinowe minięcia, maksymalnie utrudniające nam zagranie wolejem. Takie piłki bezwzględnie musimy skierować w dół. Tutaj nie ma marginesu. Nawet nie trzeba pakować piłki pod górę aby wywalić ją w aut. Wystarczy neutralne zagranie w przód. Jeżeli chodzi o forehand, to ruch powinien być bardzo zbliżony do ruchu smeczowego, jednak bez żadnej pracy nadgarstka. Pamiętajmy też, że gramy od barków w przód, bez zbędnego zamachu. Nie powinniśmy sięgać piłki ręką. Powinna pozostać w wygodnej strefie. Sięgamy piłkę główką rakiety. Nadgarstek sztywny, wręcz żelazny. Nie ma mowy o żadnym otwieraniu. To się zawsze ?le kończy. Backhand ta sama zasada, z tym, że tutaj możemy polecić lekkie odbiegnięcie od chwytu kontynentalnego w kierunku eastern bh. Pozwoli to lepiej zamknąć ruch, który powinien być wykonywany zdecydowanie ku dołowi. Nie gramy broń Boże z miejsca! Wejście w przód wręcz niezbędne.
Gdzie zagrywamy takie piÅ‚ki? GÅ‚Ä™boko w kort lub po niezbyt ciasnym krosie. Nie wbijamy ich mocno w ziemiÄ™ ani nie bawimy siÄ™ w delikatne sztuczki. Na to może sobie pozwolić tylko Federer. A warto dodać, że i jemu siÄ™ to niezbyt czÄ™sto udaje…
2. Piłki niskie
Jakże inna zasada jak w przypadku piłek wysokich. Tutaj już ostre wejście ciałem nie jest zbyt pożądane. Korzystamy raczej z energii kinetycznej piłki. Nie ma też mowy o sięganiu piłki. Poszukiwanie drobniaków na korcie nie ma sensu. Bardzo mocno zginamy nogi tak, aby móc nawet bardzo niską piłkę zagrać w pozycji, o której już kilka razy pisaliśmy. Czyli nadgarstek niżej niż główka rakiety. W przypadku piłki wysokiej rakieta musiała być jak najbardziej prostopadle do ziemi w momencie uderzenia, tutaj nadgarstek trzeba już otworzyć. Musimy poderwać piłkę do góry, a elastyczny nadgarstek bardzo nam w tym pomoże. Zasady jego otwierania były już opisane. Bardzo ważne jest popchnięcie piłki. Blokowanie jej spowoduje bardzo pasywne odegranie i w konsekwencji stratę punktu. Gdzie odgrywać takie piłki? To zależy od ich rodzaju:
a) Wrzutki – nikt nie wrzuca piÅ‚ki po linii, a delikatne wrzutki po krosie najÅ‚atwiej odgrywać stop wolejem. ObowiÄ…zkowo granym też po krosie. Wtedy mamy wrÄ™cz mnóstwo miejsca na umiejscowienie piÅ‚ki w korcie.
b) Martwe piÅ‚ki – piÅ‚ki grane z gÅ‚Ä™bokiej defensywy, delikatne pół-loby spadajÄ…ce gdzieÅ› w karze serwisowym. Nie bawimy siÄ™ w stop woleje, bo i po co? Ostre wejÅ›cie i gramy w miejsce, gdzie nie ma przeciwnika. Im proÅ›ciej tym lepiej.
c) PiÅ‚ki mocne – ktoÅ›, kto ma dobre czucie może siÄ™ bawić w gaszenie takich zagraÅ„, ale to igranie z ogniem. Paradoksalnie najÅ‚atwiejsze do odegrania. Wystarczy dobrze zejść w nogach, lekko otworzyć pÅ‚aszczyznÄ™ naciÄ…gu i zagrać blokiem. PiÅ‚ka po zagraniu powinna piÄ™knie zgasnąć lub uciec gdzieÅ› za plecami przeciwnika.
d) Niskie ciÄ™cia – no cóż… Jeżeli puÅ›cimy piÅ‚kÄ™ poniżej poziomu siatki to możemy siÄ™ już tylko bronić. Warto spróbować zagrać martwÄ… piÅ‚kÄ™ gasnÄ…cÄ… gdzieÅ› tuż za karem serwisowym. NiezbÄ™dne niskie zejÅ›cie w nogach i bardzo otwarty nadgarstek.
3. Piłki podcinane
Zarówno w przypadku piÅ‚ek wysokich jak i niskich zasada jest jedna. Nie gramy takich piÅ‚ek pasywnie! Wchodzimy na nie bardzo agresywnie jednoczeÅ›nie przecinajÄ…c je ruchem rÄ™ki pod kÄ…tem w dół. Granie takich piÅ‚ek miÄ™kko bardzo czÄ™sto koÅ„czy siÄ™ siatkÄ… ( szczególnie z forehandu ). PamiÄ™tajmy, że slice w wiÄ™kszoÅ›ci przypadków jest jednak zagraniem defensywnym i nie możemy na niego czekać. Przy siatce powinniÅ›my być bardzo drapieżni i rzucać siÄ™ z pazurami na każdÄ… oznakÄ™ sÅ‚aboÅ›ci rywala. Slice jest takÄ… oznakÄ…, choć w takich wypadkach przychodzi nam polować na… jeża. Spokojny i niegro?ny, ale Å‚atwo można siÄ™ nadziać. Kluczowym jest zÅ‚apanie takiej piÅ‚ki nad siatkÄ… i możliwie jak najbliżej jej. Zazwyczaj leci dosyć wolno, wiÄ™c bÄ™dziemy mieli na to mnóstwo czasu.
Jest kilka żelaznych zasad dotyczących mocy, rotacji i wysokości z których zagrywać będziemy piłkę. Im wyżej tym bardziej betonowy powinien być nadgarstek. Im niżej natomiast tym bardziej opłaca się zagrywać delikatnie, stop wolejem. Im piłka mocniejsza tym mniejszych ruch powinien być wykonany ( aż do czystego bloku ), a im mocniej przycięta tym agresywniej na nią wchodzimy.
Jest jeszcze jedna ważna zasada. Musimy być absolutnie pewni tego, co chcemy zagrać przy siatce. Jeżeli zaplanujemy sobie stop woleja, to nie zmieniajmy decyzji pod siatką! Patrzmy co się dzieje po drugiej stronie i oceńmy na co możemy się narazić. Jeżeli atak jest dobry, a przeciwnik łamie się biegnąc do piłki to nastawmy się na bezkompromisowe skończenie piłki. Jeżeli atak jest trochę gorszy i przeciwnik dojdzie na tyle komfortowo, że będzie próbował nas mijać, to też załóżmy jeden wariant. Nikt nas nie przygotuje do konkretnych sytuacji na korcie ani nikt za nas ich nie zagra. Dlatego wybór zagrania pozostawiamy wam. Musi być jednak niezmienny. Nasz mózg bardzo szybko podejmuje decyzje. Potrafi to zrobić nawet w ciągu 0.01s. Wprawny mózg w czasie 0.5s potrafi tą decyzję zmienić 10-12 razy! Jest jednak problem z wykonaniem tej decyzji. Nasz mózg dosyć wolno się adaptuje do nowych okoliczności. Tak się np. dzieje podczas wchodzenia do ciemnego pomieszczenia wprost z obszaru nasłonecznionego/naświetlonego. Nasze oczy reagują błyskawicznie. ?renica się powiększa wpuszczając do oka jak najwięcej światła. Jednak nasz leniwy mózg niezbyt chętnie z nimi współpracuje. Dopiero po pewnym czasie daje się na to namówić. Dokładnie tak samo dzieje się gdy błyskawicznie zmieniamy decyzję pod siatką. Wtedy ruch jest niedokładny, niestaranny.
Dlatego pamiętajmy, że uderzenie powinno się planować z wyprzedzeniem. Jeżeli mamy w planach wyrzucenie przeciwnika ciasnym krosem, to musimy mieć już przygotowane kolejne uderzenie. Musimy wiedzieć gdzie je zagramy i jak je zagramy. Nawet jeżeli decyzja jest głupia, to bąd?my konsekwentni. Przynajmniej nie wpakujemy piłki w siatkę lub aut i nie oddamy przeciwnikowi punktu za darmo.
żadna technika nie zastąpi nam na korcie myślenia. Miejmy to na uwadze.
Vivid
BM
