Tenis NET

Roger Federer

Roger Federer (ur. 8 sierpnia 1981 w Bazylei).

Mimo młodego wieku i wciąż trwającej kariery zaliczany jest do jednych z najlepszych i najbardziej utalentowanych tenisistów w historii. Ma za sobą bogatą karierę juniorską, z tytułem mistrza Wimbledonu (1998, w finale z Irakli Labadze z Gruzji w singlu oraz w parze z Olivierem Rochusem z Belgii w deblu), finałem na US Open (1998, porażka z Davidem Nalbandianem) oraz mistrzostwem prestiżowego turnieju Orange Bowl (1998, w finale pokonał Guillermo Corię).

Od 1998 tenisista zawodowy. Wygrał 12 turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej (Wimbledon 2003, po finałowym zwycięstwie nad Markiem Philippoussisem; Australian Open 2004, w finale z Maratem Safinem; Wimbledon 2004, w finale z Andy Roddickiem; US Open 2004, w finale z Lleytonem Hewittem; Wimbledon 2005, w finale z Roddickiem; US Open 2005, w finale z Andre Agassim; Australian Open 2006, w finale z Marcosem Baghdatisem, Wimbledon 2006, w finale z Rafaelem Nadalem, US Open 2006, w finale z Roddickiem); Australian Open 2007, w finale z Fernando Gonzalezem; Wimbledon 2007 w finale z Nadalem; US Open 2007 w finale z Novakiem Djokovicem łącznie do 10 września 2007 zwyciężył w 51 turniejach z cyklu ATP.

Sezon 2003 zakończył na 2. miejscu rankingu światowego, w trakcie sezonu był przez pewien czas na pozycji lidera rankingu; powrócił na pierwsze miejsce listy światowej po wygranej w Australian Open 2004. Seria sukcesów w 2004, w tym trzy tytuły wielkoszlemowe oraz turniej Masters, zapewniły mu miejsce lidera na koniec sezonu. W roku 2005 wygrał łącznie 11 turniejów z cyklu ATP, a Międzynarodowa Federacja Tenisowa przyznała Szwajcarowi tytuł Mistrza świata.

Sezon 2006 sam Federer uważa za najlepszy w karierze. Wygrał 3 turnieje wielkoszlemowe Australian Open, Wimbledon i US Open. Na kortach French Open dotarł aż do wielkiego finału, gdzie musiał uznać wyższość najlepszego na tej nawierzchni Rafaela Nadala. Do zdobycia klasycznego Szlema zabrakło Szwajcarowi 2 setów. W 2006 r. pobił kilka rekordów(patrz Rekordy). Jednak jego celem nadal pozostaje wygranie Szlema.

Przez wielu fachowców okrzyknięty następcą Pete’a Samprasa (pokonał siedmiokrotnego mistrza Wimbledonu na korcie centralnym w 2001 w 1/8 finału, kiedy Sampras bronił tytułu), ceniony za niezwykle urozmaiconą grę, ogromną szybkość, zwinność, świetną technikę użytkową oraz umiejętność adaptacji stylu do nawierzchni. Chwali się go także za roztropność i ekonomiczne szafowanie siłami, co szczególnie pod koniec wyczerpujących turniejów daje mu przewagę w starciu ze światową czołówką. Jedyny poważniejszy zarzut dotyczący jego gry, odnosi się do okresowej utraty koncentracji, która wedle opinii wielu komentatorów jest jego najpoważniejszym wrogiem na korcie.

Kariera

Pierwsze lata

Roger zaczął grać w wieku 8 lat. Kariera juniorska Rogera zaowocowała m.in. zwycięstwem w juniorskim Wimbledonie. Już wówczas był bardzo utalentowanym zawodnikiem. W 1999 r. nastąpił debiut Rogera w pucharze Davisa. Na koniec roku wskoczył do pierwszej setki rankingu ATP i jako najmłodszy wówczas zawodnik zadomowił się tam. W następnym roku Olimpijskim Roger osiągnął półfinał na Igrzyskach Olimpijskich w Sydney. Kariera Federera rozwijała się stopniowo. W 2001 r. wygrał swój pierwszy turniej ATP w Mediolanie. W tym samym sezonie Szwajcar osiągnął także ćwierćfinał Roland Garros i Wimbledon, a także finał imprezy rozgrywanej w jego rodzinnej Bazylei.

2001

Na początku roku Roger w parze z Martiną Hingis wygrał rywalizację par mieszanych w Pucharze Hopmana. W lutym 2001 r. w Miami wygrał swój pierwszy zawodowy turniej ATP. W tym samym miesięcy wygrał 3 mecze dla swojego kraju w wygranym meczu Pucharu Davisa z USA 3-2. Pó?niej tego roku osiągnął ćwierćfinał w Wimbledonie, pokonując w czwartej rundzie siedmiokrotnego mistrza Wimbledonu Pete Samprasa, zwycięstwo to wielu uważa za przełomowy moment w karierze. Ukończył ten rok na 13 miejscu.

2002

Osiągnął swoją pierwszą wygraną w turnieju Masters Series w Hamburgu oraz finał w Miami. Znaczna stabilizacja formy Rogera. W wielu turniejach Masters Series dochodził do ostatnich rund. Jednak w turniejach wielkoszlemowych na razie bez sukcesów. Na koniec roku osiąga jednak 6 miejsce w rankingu i bierze udział w turnieju Masters Cup, gdzie dochodzi do półfinału, w którym ulega w trzech setach pó?niejszemu triumfatorowi imprezy, Australijczykowi Lleytonowi Hewittowi.

2003

Przełomowy rok w karierze Rogera. Właśnie wtedy nastąpiła przemiana z utalentowanego zawodnika w mistrza kortów. Po wygranych w Dubaju, Marsylii i Monachium następuje nieudany jak zawsze do tej pory French Open. Jednak potem krótki sezon trawiasty zapowiada zmiany. W Halle Roger wygrywa turniej, a następnie w Wimbledonie idzie jak burza i dociera do wielkiego finału, gdzie w 3 setach wygrywa z Markiem Philippoussisem odnosząc pierwsze zwycięstwo w turnieju wielkoszlemowym. Mimo nieco słabszych występów w US Open i Australian Open, kończy rok na 2 miejscu rankingu i wygrywa rozgrywany na koniec sezonu turniej Masters Cup w Houston, gładko pokonując w finale faworyta gospodarzy Andre Agassiego. Rok ten był wyra?nym zwiastunem dominacji Szwajcara.

2004

Przed sezonem Federer rozstał się ze swoim coachem Peterem Lundgrenem, co spowodowało falę spekulacji, w jak dużym stopniu wpłynie to na jego grę. Odezwały się głosy krytyki, uciszone jednak po wygraniu turnieju Australian Open. W finale turnieju w Melbourne Roger pokonał Rosjanina Marata Safina w 3 setach. W tym roku Roger zaliczył jeden z najlepszych sezonów tenisowych w erze Open. Federer wygrywał kolejne turnieje i miał na koniec sezonu aż 11 wygranych. Obronił tytuł na kortach Wimbledonu i wygrał US Open, a więc skompletował wygrane w 3 z 4 turniejów wielkoszlemowych. W finale US Open odprawił Lleytona Hewitta w 3 setach, dwa z nich wygrywając 6:0! Zachwycił kibiców w Nowym Jorku i ekspertów. We French Open na wolnych kortach Rollanda Garossa odpadł niestety już w 3 rundzie ulegając jednak nie byle komu, bo trzykrotnemu triumfatorowi tej imprezy Brazylijczykowi Gustavo Kuertenowi. W kończącym sezon turnieju Masters Cup Federer ponownie wygrał i skończył rok na 1 miejscu rankingu z wielką przewagą nad innymi rywalami bijąc przy tym rekordy punktacji rankingów ATP ‘Entry System’ i ‘Champions Race’.

2005

W styczniu Roger nie obronił tytułu w Australii przegrywając w półfinale z Maratem Safinem po niemal 5-godzinnej walce. Jednak sezon rozpoczął od bilansu wygranych i przegranych 35-1! Tylko John McEnroe mógł poszczycić się lepszym startem w erze Open. W kolejnych turniejach odnosił wygrane i rzadko kiedy znajdował pogromcę. Na kortach French Open dotarł do półfinału, gdzie przegrał z rewelacyjnym Rafaelem Nadalem, pó?niejszym zwycięzcą. Druga część sezonu to jednak nieustająca passa zwycięstw. Roger w wielkim stylu po raz 3 z rzędu wygrał Wimbledon. W finale z Andy Roddickiem rozegrał jeden z najlepszych swoich meczów w karierze [1]. Zaczęto mówić, że to najbardziej utalentowany zawodnik wszech czasów. Na kortach Flushing Meadows w Nowym Jorku grał również świetnie i obronił tytuł US Open. Po finale Andre Agassi stwierdził, że z nikim nie grało mu się przez 20 lat tak trudno jak z Rogerem. Jednak jego seria zwycięstw trwała dalej, aż do turnieju Masters Cup, gdzie w finale nie wytrzymał trudów meczu z Davidem Nalbandianem (narzekał na lekki uraz) i przegrał w pięciu setach po serii 35 wygranych. Zanotował bilans 81-4 na koniec roku, drugi w dziejach ery Open. Na koniec roku był zdecydowanym liderem obu rankingów ATP.

2006

Na początku roku w Australian Open Roger przeżywał trudne chwile, zwłaszcza w meczach 1/8 finału z Tommy Haasem i w 1/4 finału z Nikołajem Dawidienką. Był to ciężki turniej, jednak mimo trudności Roger dotarł do finału, gdzie po niemałych kłopotach w pierwszym i drugim secie wygrał turniej z rewelacyjnym Cypryjczykiem Marcosem Baghdatisem. Podczas ceremonii pomeczowej Roger się wzruszył i popłakał, gdy wręczał mu trofeum dwukrotny zdobywca klasycznego Wielkiego Szlema, Australijczyk Rod Laver. Mógł być drugim mężczyzną w erze Open, który wygra Szlema, właśnie od czasów Lavera, jednak na drodze stanął Rafael Nadal. Wygrywał z Rogerem kolejno finały w Dubaiu, Monte Carlo i Rzymie, a w końcu pokonał go w finale French Open. To był najlepszy występ Rogera we Francji, ale zaczęto mówić o pewnym ‘kompleksie gry z Nadalem’ w odniesieniu do Federera. Wygrywał gładko z wszystkimi, a tylko z Rafaelem przegrywał. W Dubaiu przegrana z Nadalem nastapiła przecież na kortach twardych i skończyła rekordową serię 56 wygranych Rogera na tej nawierzchni. Na trawiastych kortach Wimbledonu – królestwie Rogera, nieoczekiwanie Nadal dotarł do finału i doszło do powtórki z Francji. Jednak tym razem Roger wygrał i po raz 4. pod rząd w Wimbledonie, osiągając rekordową serię 48 zwycięstw na trawie. Trzeba podkreślić, że Nadal walczył bardzo dzielnie w finale. Zaczęto mówić o wielkiej rywalizacji tych dwóch tenisistów także podczas US Open. Jednak Nadal odpadł w ćwierćfinale, a Roger w wielkim finale zmierzył się z Andy Roddickiem, wracającym do formy pod opieką Jimmy’ego Connorsa. Kolejna wygrana Rogera i już 3. z rzędu triumf w Nowym Jorku przypieczętował najlepszy rok Rogera. Wygrał 3 z 4 turniejów wielkoszlemowych a we Francji dotarł do finału. Jesień w wykonaniu Rogera była jeszcze skuteczniejsza. Nie przegrał żadnego meczu, wygrywając w Tokio,Madrycie i Bazylei i pieczętując sezon wygraniem turnieju Masters Cup. Pobił przy tym wszelkie rekordy punktowe w rankingu ATP. Niebywały sezon z kilkoma rekordami (patrz Rekordy). Coraz więcej tenisowych sław skłania się ku opinii, że Federer po zakończeniu kariery będzie najbardziej utytułowanym tenisistą wszech czasów.

2007

Roger nie grał na początku w Doha odpoczywając po zeszłorocznym ciężkim sezonie, zagrał tylko nieliczący się do statystyk, pokazowy turniej Kooyong Classic gdzie uległ Roddickowi. Jednak w Australian Open wypoczęty i skoncentrowany Roger pokazał wielki poziom wygrywając cały turniej bez straty seta. W półfinale rozgromił Andy Roddicka, a w finale pokonał świetnie dysponowanego Fernando Gonzaleza wygrywając 7-6, 6-4, 6-4. 27 lutego Federer poprawił rekord Jimmiego Connorsa najdłużej panującego numer 1 w tenisie bez przerwy. Passa Federera jako numeru 1 rozpoczęła się 2 lutego 2004 roku i trwa do dnia dzisiejszego. Na przełomie lutego i marca Roger wygrał w Dubaju i wydawało się, że rozbije rywali w Indian Wells i Miami bijąc rekord zwycięskich meczów pod rząd. Jednak jego passa 41 meczów została przerwana przez Guilhermo Canasa, który pokonał Rogera w obu turniejach! Zaczęto mówić o kryzysie Rogera. W Monte Carlo doszedł do finału, gdzie przegrał z Nadalem, a potem w Rzymie odpadł bardzo wcześnie. Sezon na ziemi wydawał się być ponad siły Rogera, a Nadal gromił wszystkich. Kryzys Rogera był widoczny. Jednak po rozstaniu z Tonym Rochem Roger zaczął tenisowe mecze bez trenera i wygrał w Hamburgu pokonując wreszcie na mączce Nadala! Jednakże doświadczenie wyniesione z tego zwycięstwa nie pozwoliło mu pokonać Hiszpana na kortach Roland Garros, gdzie uległ po 4 setowej walce 6:3, 4:6, 6:3, 6:4. Wimbledon po raz kolejny okazał się szczęśliwy dla Federera. Do finału stracił tylko jednego seta w pojedynku z Hiszpanem Juanem Carlosem Ferrero. Finał z Nadalem okazał się prawdziwym majstersztykiem - 7/6 (9/7), 4/6, 7/6 (7/3), 2/6, 6/2 i pokazał, że różnica między Rogerem i Rafaelem się mocno zmniejszyła. Sezon na amerykańskim twardych kortach zaczął od przegranego finału w Montrealu z Djokovicem, kolejnym rywalem o prymat w tenisie światowym. Jednak tydzień pó?niej wygrał turniej w Cincinatti, co potwierdziło jednak dobre przygotowanie do US Open. Tydzień pó?niej wygrał wielkoszlemowy US Open. W finale zwyciężył Novaka Djokovica (7:6, 7:6, 6:4).

życie prywatne

Matka Rogera, Lynette, pochodzi z Afryki Południowej. Ojciec, Robert, jest Szwajcarem. Poznali się podczas podróży służbowej – oboje pracowali dla firmy farmaceutycznej. Ma starszą o dwa lata siostrę, Dianę. Związany jest z byłą tenisistką, Mirką Vavrinec. Jego tenisowymi idolami są Stefan Edberg i Boris Becker. W 2003 r. Roger założył fundację pomagającą chorym dzieciom z Afryki Południowej i promującą sport wśród młodzieży. W wolnym czasie przebywa na plaży, gra w karty lub w tenisa stołowego.

Rekordy

Turnieje

* Wygrywając w 4 kolejnych latach 2004-2007 Wimbledon i US Open Federer stał się pierwszym zawodnikiem w historii, który dokonał tej sztuki, wcześniej nikt nie wygrał tych dwóch turniejów nawet 3 lata z rzędu.
* W 2006 r. osiągnął finały wszystkich turniejów wielkiego szlema, po raz pierwszy od czasów Roda Lavera, w 2007 roku powtórzył ten wynik.
* W ciągu 3 lat(2005-2007) Roger wygrał 8 turniejów wielkoszlemowych. Nikt w dziejach nie dokonał takiej sztuki w 3 lata. Oprócz tego w ciągu 4 lat (2004-2007) Roger wygrał 11 tytułów (kolejny rekord).
* Dochodząc do finału US Open 2007 Roger Osiągnął 10 finałów turniejów wielkoszlemowych z rzędu, co jest najlepszym wynikiem zarówno w erze Open i jak i w historii.
* Wygrywając Australian Open 2007 bez straty seta został 4. w dziejach, który dokonał tej sztuki w turnieju wielkoszlemowym, a pierwszym od 27 lat (Bjorn Borg w 1980 r.).
* Półfinał US Open 2007 to 14 z rzędu półfinał Federera w imprezie wielkoszlemowej, co jest absolutnym rekordem ery Open
* Jedyny zawodnik w historii, któremu trzykrotnie udało się wygrać przynajmniej 3 turnieje wielkiego szlema w jednym roku (lata 2004, 2006 i 2007).
* Jedyny w erze open, który wygrał dwukrotnie 3 turnieje wielkoszlemowe pod rząd (Wimbledon 2005,2006, US Open 2005, 2006, Australian Open 2006, 2007).
* Jedyny w dziejach zawodnik, który w trzech różnych turniejach wielkiego szlema ma przynajmniej po 3 wygrane (Australian Open – 3, Wimbledon – 5, US Open – 4)
* Roger wygrywając Wimbledon 5 razy z rzędu(2003-2007) stał się drugim zawodnikiem w erze Open (po Borgu (także 5 razy z rzędu) który tego dokonał.
* Wygrywając 4 razy z rzędu US Open (2004-2007) Federer dokonał tego jako pierwszy zawodnik w erze Open (poprzedni rekord McEnroe i Lendla wynosił 3 pod rząd).
* W latach 2005-2006 Roger osiągnął 18 finałów turniejowych z rzędu, o jeden finał mniej od rekordu Ivana Lendla.
* Dotychczas Federer wygrał 12 turniejów wielkiego szlema, co stawia go na 2 miejscu w dziejach (prowadzi Sampras z 14 tytułami).
* Federer jest jedynym zawodnikiem w historii tenisa , który wygrywał w czterech kolejnych latach po co najmniej 2 Turnieje Wielkiego Szlema.

Serie zwycięstw

* Do Rogera należy najdłuższa seria zwycięstw na kortach trawiastych – 54 mecze (lata 2003-do dziś), wynik lepszy o 13 wygranych od rekordu Bjorna Borga.
* Roger jako drugi w erze Open(po Borgu) osiągnął 5-krotnie serie zwycięstw ponad 20 meczów
* Również najdłuższa seria zwycięstw na kortach twardych – 56 meczów (styczeń 2005- marzec 2006) to wyczyn Federera.
* Federer wygrał 55 meczów pod rząd na terenie Ameryki Północnej – kolejny rekord.
* Roger w latach 2003-2005 wygrał 27 meczów pod rząd z zawodnikami z pierwszej dziesiątki rankingu ATP – to też rekord.
* Od czerwca do listopada 2005 r. Roger wygrał 35 meczów pod rząd. To najlepszy wynik ostatnich kilkunastu lat. Rekord należy do Guillermo Vilasa i wynosi 46 meczów. Jednak ostatnio Roger zanotował kapitalną serię 41 meczów wygranych pod rząd, która jednak sie skończyła w 2 rundzie Indian Wells.
* Bilans meczów 81-4 (95,3 procent wygranych) to 2. osiągnięcie w erze Open po Johnie McEnroe (82-3 i 96,5 procent wygranych).

żródło WIKIPEDIA