Rafael Nadal

Rafael Nadal Parera (ur. 3 czerwca 1986 w Manacor, Majorka)

życie rodzinne

Rodzicami Rafaela są Sebastian Nadal i Ana Maria Nadal Parera. Rafa ma młodszą siostrę, Marię Isabel. Rodzice tenisisty prowadzą restaurację w rodzinnym Manacor na Majorce. Rafael od ponad roku spotyka się z Marią Franciscą “Xiscą” Perelló. Hiszpański tenisista, choć gra lewą ręką, to w rzeczywistości jest praworęczny. Jeszcze kiedy był bardzo młody, jego wujek i trener, Toni Nadal zdecydował, że dwuręczny backhand będzie przynosił Rafaelowi więcej korzyści, jeżeli tenisista będzie go wyprowadzał z silniejszej, prawej ręki. Rafael gra w tenisa od czwartego roku życia. Od początku trenuje go wujek Toni. Rafael Nadal ma 185 cm wzrostu i waży 85 kg. Jego ulubione filmy to “Titanic” i “Gladiator”. Relaksuje się grając na Playstation, w piłkę nożną, golfa i łowiąc ryby. Zajmuje się też działalnością charytatywną.

Kariera

Debiut i lata 2001- 2003

Rafael Nadal zadebiutował w gronie zawodowców w 2001. W 2002 roku, jako piętnastolatek wygrał swój pierwszy mecz. W turnieju ATP, rozgrywanym na Majorce pokonał Ramona Delgado, stając się tym samym dziewiątym graczem w erze “open”, który wygrał swój pierwszy zawodowy pojedynek przed 16. urodzinami. Pierwsze znaczące sukcesy zaczął odnosić w 2003 – w turniejach na kortach o nawierzchni ziemnej pokonał m.in. utytułowanych rodaków Moyę i Costę, dotarł także do III rundy wielkoszlemowego Wimbledonu na nawierzchni trawiastej. W lipcu 2003 po raz pierwszy awansował do ćwierćfinału turnieju cyklu ATP Tour (w szwedzkim Bastad), a dwa tygodnie potem – po raz pierwszy do półfinału (w chorwackim Umagu). W Umagu, w parze z Hiszpanem Alexem Lopezem-Moronem, wygrał rywalizację deblistów. Zakończył sezon w czołowej setce rankingu światowego, jako drugi w historii z najmłodszych graczy, sklasyfikowanych w pierwszej setce rankingu ATP.

Sezon 2004

W 2004 dotarł po raz pierwszy do finału (w styczniu t.r. w Aucland), w sierpniu wygrał swój pierwszy turniej ATP Tour w grze pojedynczej – w Sopocie. Przyczynił się do triumfu Hiszpanii w rywalizacji o Puchar Davisa – w I rundzie wygrał decydujący, piąty pojedynek meczu z Czechami (pokonał Radka Stepanka), w II rundzie w meczu z Francuzami wygrał z Clementem w singlu oraz z Clementem i Llodrą w deblu, partnerując Tommy’emu Robredo. W finale Pucharu Davisa zdobył punkt w grze pojedynczej, pokonując Amerykanina Andy Roddicka.

Sezon 2005

Sezon 2005 okazał się być dla hiszpańskiego tenisisty przełomowym. Rafa był w finale prestiżowego turnieju w Miami, wygrał imprezy w Costa Da Sauipe, Acapulco, Monte Carlo (ATP Masters Series), Barcelonie i Rzymie (Italian Open, ATP Masters Series), a w czerwcu 2005 – w swoim debiutanckim starcie (wcześniej podobny wyczyn udał się Matsowi Wilanderowi w 1982 roku) – wielkoszlemowy French Open (w półfinale pokonał lidera rankingu światowego Federera, w finale Argentyńczyka Puertę). Po wygraniu French Open w czerwcu 2005 dzielił 1. miejsce w rankingu Champions Race (z Federerem). Nadal jest najmłodszym triumfatorem Roland Garros od 1989 roku, kiedy turniej wygrał 17- letni wówczas Michael Chang. Chang pokonał wtedy Szweda Stefana Edberga. Kolejne turnieje wygrał w lipcu 2005 – w szwedzkim Bastad i Stuttgarcie, w sierpniu w Montrealu (ATP Masters Series), we wrześniu w Pekinie.

Sezon 2006

Sezon 2006 rozpoczął z opó?nieniem, rezygnując m.in. ze względu na kontuzję (która wykluczyła go wcześniej z Masters 2005) z występu w Australian Open.W kolejnych startach był m.in. w półfinale dużej imprezy w Indian Wells oraz wygrał turniej w Dubaju i obronił tytuły w Monte Carlo, Rzymie a także w wielkoszlemowym Roland Garros. We wszystkich czterech finałach pokonał lidera rankingu Federera. W Rzymie dokonał tego w pięciosetowym, trwającym ponad 5 godzin pojedynku, podczas którego obronił dwie piłki meczowe. Ze względu na trudy turnieju i wyczerpujący mecz finałowy i Federer i Nadal wycofali się z turnieju w Hamburgu, który zaczynał się zaraz po zawodach we Włoszech. W sierpniu, w turnieju w Cincinatti, Rafa przegrał z rodakiem Juanem Carlosem Ferrero. Końcówkę sezonu 2006 Nadal miał słabą. Od czerwca 2006 roku i zwycięstwie w wielkoszlemowym French Open nie wygrał żadnego turnieju. Jeszcze w lipcu 2006 doszedł do finału na kortach trawiastych w Wimbledonie (przegrał w czterech setach z Federerem). Potem było już tylko gorzej. Z US Open 2006 odpadł w ćwierćfinale, przegrywając w czterech setach z Rosjaninem Michaiłem Jużnym (3:6, 7:5, 6:7, 1:6). Nie obronił też tytułu w Masters Series w Madrycie (odpadł w ćwierćfinale, przegrywając w dwóch setach z Czechem Tomasem Berdychem). Pod koniec roku 2006 zaliczył kolejne przegrane: z Jamesem Blake’m i Rogerem Federerem, tym razem w kończącym sezon turnieju Masters Cup w Szanghaju.

Sezon 2007

Sezon 2007 Rafael rozpoczął przegranym z Xavierem Malisse w dwóch setach półfinałem turnieju Chennai Open. Także w wielkoszlemowym Australian Open nie grał na takim poziomie, do jakiego nas przyzwyczaił. Wyra?nie męczył się, walcząc o wejście do ćwierćfinału turnieju: rozegrał pięciosetowy pojedynek z rewelacyjnym Szkotem Andy Murrayem (6:7, 6:4, 4:6, 6:3, 6:1). Nadal wyra?nie przeważał dopiero w piątym secie. Sprawdziło się to, o czym wcześniej mówili komentatorzy- Murray po prostu nie wytrzymał pojedynku kondycyjnie. Słaba forma Rafy potwierdziła się w ćwierćfinałowym spotkaniu z Chilijczykiem Fernando Gonzalezem. Nadal, numer dwa rankingu ATP, nie miał pomysłu na świetnie odbijającego piłki Chilijczyka i łatwo przegrał spotkanie w trzech setach (2:6, 4:6, 3:6). Po tym spotkaniu kolejny raz pojawiły się głosy, że Rafael Nadal powinien wreszcie zrezygnować z usług szkoleniowych swojego wujka, Toni Nadala i rozejrzeć się za innym trenerem. Jednak już w marcu 2007 Rafael pojawił się na kortach w wyśmienitej formie. Co więcej, widać, że poprawił serwis i grę przy siatce. Wydaje się też, że ulepszył swoje i tak już świetne, topspinowe uderzenie z backhandu. W marcu wygrał turniej w Indian Wells (z Djokoviciem). W kwietniu obronił tytuły w zawodach z serii Masters w Monte Carlo (dość łatwo wygrał w finale z Federerem) i Barcelonie (z Canasem). W maju znów wygrał w Rzymie (z Gonzalezem). Turnieje w Monte Carlo, Barcelonie i Rzymie Rafael wygrywa regularnie już trzeci rok z rzędu. Na początku maja Rafael po raz kolejny pokonał Rogera Federera, tym razem w meczu pokazowym “grass and clay”, który odbył się w Palma de Mallorca. Wyjątkowość tego spotkania polegała na tym, że było rozgrywane na korcie ziemno-trawiastym. Połowę kortu pokrywała nawierzchnia ziemna, czyli ukochana przez Rafę “czerwona mączka”- clay a drugą połowę znana z kortów Wimbledonu trawa- grass. Oczywiście wynik tego meczu nie liczy się w oficjalnych statystykach rozgrywek ATP. Zawody w Rzymie były dla Rafy podwójnie udane: nie tylko trzeci raz z rzędu obronił tytuł, ale też zrewanżował się Fernando Gonzalezowi za przegrany mecz w ćwierćfinale Australian Open 2007. Jednak najtrudniejszy mecz turnieju w Rzymie Rafa zagrał dzień wcześniej, w półfinale z Rosjaninem Nikołajem Dawidienką. Spotkanie trwało ponad trzy godziny. Dwa razy wynik setów był rozstrzygany dopiero w tie- breaku a zawodnicy przełamywali swoje podania aż 17 razy. W trzecim, rozstrzygającym secie, przy wyniku 4:4 i podaniu Davidienki trudno było wyrokować, kto wygra mecz. Nadal ostatecznie przełamał serwis Rosjanina i wygrał, wykorzystując pierwszą piłkę meczową przy własnym podaniu. Mecz zakończył się wynikiem 7:6 (7:3), 6:7 (10:8), 6:4 dla Hiszpana, który z radości położył się na korcie, co czyni zazwyczaj tylko po wygraniu najtrudniejszych pojedynków w ważnych turniejach. Kolejny finał w 2007 roku Rafael osiągnął w turnieju z cyklu Masters w Hamburgu, na tydzień przed rozpoczęciem wielkoszlemowego French Open w Paryżu. Turniej ten miał być potwierdzeniem jego wysokiej formy przed występem i obroną tytułu na kortach Rolanda Garrosa w Paryżu. W meczu finałowym przegrał jednak z numerem 1 światowego rankingu Rogerem Federerem w trzech setach 6:2, 2:6, 0:6. Było to jedenaste spotkanie tych zawodników i czwarte, w którym triumfował Federer. Zwycięstwo jest dla Szwajcara tym cenniejsze, że po raz pierwszy w historii ich pojedynków pokonał Nadala na korcie ziemnym. W Hamburgu Federer triumfował po raz czwarty. French Open 2007 Dwa tygodnie pó?niej Nadal wygrał z Federerem w finale French Open 6:3, 4:6, 6:3, 6:4, przez co odniósł swój trzeci wielkoszlemowy tryumf i ósme zwycięstwo nad Federerem. Szwajcar zrewanżował się jednak Nadalowi, pokonując go w finale Wimbledonu 7:6, 4:6, 7:6, 2:6, 6:2 po zaciętym i wyrównanym meczu. W czwartym secie, przy stanie 5:2 dla Nadala, Hiszpan poprosił o przerwę medyczną, sygnalizując problemy z kolanem. Nie wiadomo, na ile uraz zdecydował o wyniku - Nadal podchodził do swojego serwisu lekko utykając, wyra?nie oszczędzał nogę. Natomiast w trakcie wymian wydawał się w pełni sprawny. W decydującym, piątym secie Szwajcarowi udało się dwa razy przełamać serwis Hiszpana. Nadal obronił dwie piłki meczowe, ale przy trzeciej nie udało mu się minąć atakującego przy siatce Federera, który zakończył finałowy mecz wolejem z forehandu. Brytyjskie media były zachwycone tym pojedynkiem. Dziennik “Guardian”, doceniając postępy Hiszpana w grze napisał: “Prędzej Nadal wygra w Londynie, niż Federer zwycięży na Roland Garros w Paryżu”. W historii pojedynków dwóch najlepszych obecnie tenisistów świata prowadzi Nadal 8:5.

Niestety, podczas US Open powtórzyła się historia z poprzedniego sezonu. Hiszpana znów dopadły kontuzje i od początku zawodów nie grał na 100 proc. swoich możliwości. Zmagając się z kontuzją kolana, pokonał m.in. Francuza Tsongę i Serba Tipsarevicia (krecz Serba w 3 secie). Jednak Rafael nie wytrzymał trudów turnieju i odpadł w czwartej rundzie, przegrywając w czterech setach (7:6, 4:6, 6:7, 2:6) ze świetnie grającym rodakiem, Davidem Ferrerem.

?ródło WIKIPEDIA

Oficjalna strona Rafaela Nadala