Jack Kramer

Jack Kramer Państwo : Stany Zjednoczone
Data urodzenia : 1.08.1921 (zm. 12.09.2009)
Miejsce urodzenia : Las Vegas, Stany Zjednoczone
Gra : praworęczny/jednoręczny bekhend
Status profesjonalny : 1947-1954
Rakieta : Wilson
Najwyższe miejsce w rankingu singlowym : 1 (1947)
Wygrane turnieje wielkoszlemowe w singlu : 3
Wygrane turnieje wielkoszlemowe w deblu : 6
Wygrane turnieje wielkoszlemowe w mikście : 1

Sylwetka :

Kramer pochodził z przeciętnej amerykańskiej rodziny. Urodził się w Las Vegas, gdzie mieszkał do 13 roku życia. Później przeprowadził się wraz z rodzicami do San Bernadino w Kalifornii, a następnie do Montebello, w tym samym stanie. Jego ojciec pracował m.in. przy budowie linii kolejowej. Początkowo pasję do tenisa Kramer łączył z uprawianiem innych dyscyplin sportu, głównie koszykówki. Po raz pierwszy zaczął myśleć poważnie o karierze tenisowej, po obejrzeniu spotkania z udziałem Ellswortha Vinesa, ówcześnie najlepszego zawodnika na świecie. Po ukończeniu szkoły średniej Kramer rozpoczął studia w College”u Collinsa, w miejscowości Winter Park na Florydzie. Podczas II wojny światowej służył w armii amerykańskiej, w jednostce Straży Wybrzeża Stanów Zjednoczonych. W 1950 roku przeprowadził się wraz z żoną Glorią do wybudowanego przez siebie domu w Bel Air, dzielnicy Los Angeles.

Po zakończeniu kariery zajął się organizowaniem zawodowego cyklu turniejów. Był też gorącym zwolennikiem zniesienia podziału na zawodowców i amatorów. Gdy nastała Era Open w tenisie (1968), Kramer był jednym z głównych organizatorów i pomysłodawcą cyklu zawodowych turniejów (Grand Prix), który funkcjonował w latach 1970-90 i był poprzednikiem obecnego cyklu, czyli ATP Tour. W 1972 roku przyczynił się do powstania Związku Zawodowych Tenisistów (ATP) i był pierwszym dyrektorem tej organizacji, nie pobierając z tego tytułu żadnej pensji. Gdy w 1973 roku Jugosłowianin Niki Pilic otrzymał zakaz gry na Wimbledonie po odmowie występu w reprezentacji w Pucharze Davisa, Kramer kierował bojkotem imprezy, doprowadzając do tego, że 13 zawodników z pośród 16 rozstawionych nie wystąpiło w tej edycji wimbledońskiego turnieju. Od tego czasu tenisiści przestali być niewolnikami swoich krajowych federacji. Kramer przez długi czas sprawował pieczę nad turniejem L.A. Open w Los Angeles, który w latach 1979-81 nosił nazwę „Jack Kramer Open”. Jeden z jego pięciu synów (Bob Kramer) jest dyrektorem tego turnieju od 1984 roku.

Kramer był ponadto przez wiele lat komentatorem radiowym i telewizyjnym. Relacjonował m.in. wydarzenia na kortach Wimbledonu (dla stacji BBC) i US Open. W 1979 roku wydał autobiografie, w której opisał swoją karierę tenisisty i działacza („The Game, My 40 Years in Tennis”). Drewniana rakieta Wilsona firmowana jego nazwiskiem (model „Wilson Autograph Jack Kramer”) była najlepiej sprzedającą się rakietą tenisową w historii i używali ją swego czasu najlepsi tenisiści na świecie. Wśród nich byli tacy gracze jak John McEnroe, Arthur Ashe, Chris Evert, Tracy Austin i wielu innych. Kramer był przez krótki czas współwłaścicielem klubu tenisowego (Jack Kramer Tennis Club) w mieście Rolling Hills Estates, ale szybko porzucił ten pomysł, gdyż nie przynosił spodziewanych zysków. Od 1953 roku Kramer posiadał własne pole golfowe w miejscowości Chino Hills w Kalifornii, którym zarządzał aż do śmierci w 2009 roku.

Styl gry :

Amerykanin był pierwszym zawodnikiem, który doprowadził styl „serw i wolej” do perfekcji. Jego wysoki wzrost i szczupła sylwetka doskonale się do takiej gry nadawały. Mocnym, dokładnym serwisem wyrzucał rywala za końcową linię i błyskawicznie przemieszczał się pod siatkę, gdzie popisywał się skutecznymi wolejami lub smeczami. Taktykę tą stosował zarówno przy pierwszym, jak i drugim podaniu. Sporo punktów zdobywał dzięki swojemu atomowemu serwisowi, który nie zawodził go w kluczowych momentach. Kramer znany był również ze świetnego, ofensywnego forhendu i mocnego returnu. Oba te uderzenia pozwalały mu często przejmować inicjatywę w grze także przy serwisie rywala. Nie co mniej pożytku przynosił jego bekhend, ale również tego zagrania nie musiał się wstydzić. Jego agresywny styl gry najlepiej sprawdzał się na szybkich nawierzchniach, a umiejętność gry przy siatce pomagała mu w odnoszeniu sukcesów w rywalizacji deblowej. Kramer słynął ponadto z mocnej psychiki, a także ze wznoszenia się na wyżyny swoich umiejętności w najważniejszych momentach spotkania.

Przebieg kariery :

W wieku 14 lat Kramer rozpoczął regularne występy w turniejach juniorskich, a jego trenerem był m.in. Dick Seen, czołowy tenisista amerykański. Talent młodego zawodnika dostrzegł Perry T. Jones, prezydent klubu tenisowego z Los Angeles, który postanowił wziąć go pod swoją opiekę i finansować jego dalszą karierę. Na kortach klubu L.A. Tennis Club i Beverly Hills Tennis Club, Kramer miał okazję spotkać się z takimi zawodnikami jak Bill Tilden, czy Richard Vines, ówcześnie najlepszymi tenisistami świata. W 1936 roku osiągnął swój pierwszy sukces, wygrywając mistrzostwa Stanów Zjednoczonych w swojej kategorii wiekowej. Niedługo po tym wydarzeniu wygrał towarzyskie spotkanie z 31-letnią Helen Wills Moody, która miała przed tym meczem 18 wielkoszlemowych zwycięstw w singlu na koncie, a kolejne dołożyła w 1938 roku na Wimbledonie. Kramer wygrał z kolei w tym czasie mistrzostwa USA szkół średnich. Powoli zaczął uczestniczyć także w turniejach seniorskich. W jednym z nich pokonał rodaka Elwooda Cooke”a, sklasyfikowanego w pierwszej dziesiątce amerykańskich tenisistów. Zadebiutował również na turnieju US Open, ale w swoim pierwszym meczu wygrał zaledwie dwa gemy z Robertem Kamrathem.

W 1939 roku dotarł na US Open do 2 rundy, gdzie przegrał z późniejszym półfinalistą Joe Huntem. Dość niespodziewanie został powołany do reprezentacji USA, broniącej tytułu w Pucharze Davisa. W finale z Australią wystąpił wspólnie z Huntem w przegranym spotkaniu deblowym z Johnem Bromwichem i Adrianem Quistem. Amerykanie prowadzili przed tym spotkaniem 2:0, ale porażka w deblu i kolejne dwie przegrane w singlu spowodowały, że po tytuł sięgnęli Australijczycy. Kramer przeszedł jednak do historii jako najmłodszy zawodnik, który wystąpił w meczu finalowym Pucharu Davisa. Jego osiągnięcie poprawił dopiero 17-letni Australijczyk John Alexander w 1968 roku.

W 1940 roku Kramer awansował do półfinału US Open, w którym uległ w czterech setach rodakowi Donowi McNeillowi. Wcześniej pokonał m.in. Franka Parkera, rozstawionego w turnieju z nr 4. Lepiej wiodło mu się w turnieju deblowym, w którym triumfował wspólnie z Tedem Schroederem. W rywalizacji mikstowej udział zakończył porażką w finale, a jego partnerką była rodaczka Dorothy Bundy. Regularnie grywał także w uczelnianej drużynie tenisowej. Dobra postawa na US Open, oraz w innych turniejach, zaowocowała szóstym miejscem w rankingu tenisistów amerykańskich na koniec roku. W kolejnych czterech latach zmuszony został mocno ograniczyć starty z powodu służby w armii amerykańskiej. W 1941 roku odpadł w US Open w ćwierćfinale, ale zrekompensował sobie to niepowodzenie wygrywając turniej deblowy (w parze ze Schroederem) i mikstowy (wspólnie z Sarah Palfrey). Mimo niezłego występu na tym wielkoszlemowym turnieju, rok zakończył na 9 miejscu w rankingu amerykańskim. W następnym sezonie wypadł w ogóle z pierwszej dziesiątki, a efektem tego była między innymi absencja Kramera na US Open.

Sezon 1943 był nieco lepszy niż poprzednie w wykonaniu Amerykanina. Na US Open po raz pierwszy awansował do finału, tracąc po drodze jednego seta w półfinale z Pancho Segurą. W decydującym meczu Kramer zmierzył się z dobrym kolegą Joe Huntem i uległ mu w czterech setach 6-3 6-8 10-8 6-0. W trzecim secie dał się przełamać w momencie gdy serwował na wygranie seta, a przy piłce meczowej, Hunta zaczęły łapać silne skurcze i gdyby Kramer nie wyrzucił piłki w aut, mógłby wygrać spotkanie w wyniku wycofania się Hunta z dalszej gry. Lepiej poszło Kramerowi w finale debla, który wygrał wspólnie z rodakiem Frankiem Parkerem. Z racji trwającej wojny, pozostałe turnieje wielkoszlemowe zostały odwołane. Na koniec roku Kramer znalazł się na drugim miejscu w rankingu amerykańskim, zaraz za Joe Huntem. W latach 1944-45, z powodu udziału w działaniach wojennych, Kramer nie wystąpił w żadnym turnieju i nie został sklasyfikowany w rankingach na koniec sezonu. Dodatkowo jego przyjaciel i wielki rywal Joe Hunt, zginął tragicznie w wypadku lotniczym podczas lotu treningowego nad Atlantykiem w lutym 1945 roku.

Po powrocie do gry w 1946 roku, Kramer zaczął dominować na światowych kortach. Po wygraniu kilku mniej prestiżowych turniejów pojechał po raz pierwszy na turniej wimbledoński, gdzie uchodził za faworyta, będąc rozstawionym z nr 2. Debiut wypadł średnio okazale i zakończył się porażką Amerykanina w czwartej rundzie z leworęcznym Czechosłowakiem Jaroslavem Drobnym. W turnieju deblowym potwierdził jednak klasę, wygrywając go wspólnie z rodakiem Tomem Brownem. Na imprezie wielkoszlemowej w swoim rodzinnym kraju, Kramer odniósł w końcu pierwsze zwycięstwo w rywalizacji singlowej, pokonując w finale Browna bez straty seta. Pomógł również swojej reprezentacji w zdobyciu tytułu w turnieju o Puchar Davisa, który nie odbył się w latach 1940-45 z powodu trwającej II wojny światowej. Kramer wygrał bez straty seta oba spotkania singlowe w półfinale ze Szwecją, a w finale z obrońcami tytułu Australijczykami nie stracił seta w dwóch spotkaniach singlowych i jednym deblowym (w parze ze Schroederem), walnie przyczyniając się do zwycięstwa Amerykanów 5:0. W całym roku Kramer poniósł w singlu zaledwie dwie porażki, co przełożyło się na pierwsze miejsce w rankingu najlepszych tenisistów amatorów.

Sezon 1947 okazał się najlepszy w całej karierze amatorskiej Kramera. Nie wystąpił wprawdzie na Australian Open i French Open, ale regularnie wygrywał w innych tenisowych imprezach, rozgrywanych głównie w Stanach Zjednoczonych. Na Wimbledonie wystartował jako gracz najwyżej rozstawiony i nie zawiódł pokładanych w nim nadziei. W całym turnieju stracił zaledwie jednego seta w półfinałowym pojedynku z Dinnym Pailsem i przegrał jedynie 37 gemów. W II rundzie ograł łatwo Polaka Czesława Spychałę, a w finale uporał się z Thomasem Brownem w 48 minut. Kramer przeszedł do historii jako pierwszy zawodnik, który wygrał turniej wimbledoński grając w krótkich spodenkach. Do triumfu w singlu dołożył również wygraną w turnieju deblowym, w parze z Bobem Falkenburgiem. Równie dobrze jak na Wimbledonie poszło mu na turnieju US Open. Po raz czwarty wywalczył tytuł w rywalizacji deblowej (w parze z Tedem Schroederem) i po raz drugi z rzędu wygrał turniej singlowy. W finale przegrał niespodziewanie dwa pierwsze sety z Frankiem Parkerem, ale w kolejnych trzech setach oddał rywalowi zaledwie 4 gemy, zdobywając tym samym tytuł i zapewniając sobie lukratywny kontrakt zawodowy. Kramer przyczynił się również do obrony tytułu w Pucharze Davisa przez Amerykanów, wygrywając w meczu z Australijczykami oba spotkania singlowe z Bromwichem i Pailsem. W całym sezonie wygrał łącznie 8 turniejów (w tym halowe mistrzostwa USA) i zakończył rok z bilansem 48-1, przegrywając tylko z Billem Talbertem na początku roku. Zakończył jednocześnie karierę amatorską jako niepokonany zawodnik w ostatnich 41 pojedynkach singlowych. Na koniec roku znalazł się na pierwszym miejscu w rankingu tenisistów bez podziału na amatorów i zawodowców, dzieląc tą pozycję z rodakiem Bobby Riggsem.

27 grudnia 1947 roku Kramer zadebiutował w gronie zawodowców w przegranym pojedynku z Bobby Riggsem, w sławnej hali Madison Square Garden na oczach 15″114 widzów. Do końca 1948 roku, obaj panowie rozegrali między sobą 89 meczów towarzyskich, z czego 69 spotkań zakończyło się zwycięstwem Kramera. Za udział w całym cyklu, oraz za poszczególne zwycięstwa zarobił w sumie 85″000 dolarów. Kramer pokonał rodaka także w finale turnieju US Pro, traktowanego jako mistrzostwa USA zawodowców. Na koniec sezonu został sklasyfikowany na pierwszym miejscu, a Riggs musiał zadowolić się pozycją o jeden szczebel niższą. W 1949 roku również był najlepszy odnosząc zwycięstwa w prestiżowych turniejach zawodowych Wembley Pro oraz Scarborough Pro i wygrywając serię towarzyskich pojedynków z wschodzącą gwiazdą tenisa, Amerykaninem Pancho Gonzalezem w stosunku 22:4. Do 21 maja 1950 roku obaj tenisiści kontynuowali cykl pokazowych meczów, który ostatecznie zakończył się wygraną Kramera, najlepszego w 96 pojedynkach, przy 27 wygranych Gonzaleza. Obaj zawodnicy rozegrali więc w ciągu pół roku 123 mecze, co było rekordowym wynikiem w historii zawodowego tenisa. Kramer zarobił łącznie na tym cyklu 75″000 dolarów. Pod koniec roku rozegrał ponadto 14 spotkań z Ekwadorczykiem z amerykańskim paszportem Pancho Segurą, wygrywając 10 pojedynków i ponosząc 4 porażki. Segura wygrał z kolei z Kramerem w finale turnieju zawodowego w Paryżu, oraz w półfinale US Pro i na koniec roku obaj zawodnicy zostali sklasyfikowani razem na pierwszym miejscu w rankingu.

W 1951 roku kontynuował cykl towarzyskich spotkań z Segurą, który ostatecznie zakończył się wynikiem 64-28 na korzyść Kramera. Amerykanin pokonał również Segurę oraz Gonzaleza w turnieju Philadelphia Pro i na koniec sezonu zajął pierwsze miejsce w rankingu, wyprzedzając wspomnianych tenisistów. W kolejnym sezonie przegrał z Gonzalezem w turnieju Wembley Pro i Philadelphia Pro i spadł w rankingu na trzecie miejsce na koniec roku. W sezonie 1953, podobnie jak rok wcześniej, Kramer łączył występy na kortach z rolą promotora. Namówił do przejścia na zawodowstwo najlepszego ówcześnie amatora Australijczyka Franka Sedgmana i wygrał z nim cykl towarzyskich spotkań w stosunku 54:41. Jak się później okazało był to jego ostatni tak długi cykl. Kramer zagrał też w trzech turniejach z udziałem czterech zawodników (oprócz niego grali jeszcze Sedgman, Segura i John McGregor) i wygrał dwa z nich. Później odniósł poważną kontuzję pleców, która wyeliminowała go gry na 20 miesięcy. Na koniec roku Kramer po raz szósty i ostatni w karierze został sklasyfikowany na pierwszym miejscu w światowym rankingu. W 1954 roku wrócił do gry pod koniec sezonu i rozegrał kilka towarzyskich spotkań, przegrywając m.in. wszystkie cztery mecze z Segurą. W następnych latach Kramer sukcesywnie ograniczał starty, poświęcając się roli promotora. W 1968 roku został uhonorowany miejscem w Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sław (International Tennis Hall of Fame).