David Ferrer/ ur. 2 kwietnia 1982 roku w Javea/ zwany pieszczotliwie Ferru na stałe mieszka w Walencji. Mierzy 175 cm wzrostu i waży 72 kilogramy. Jest jednym z najniższych tenisistów świata, ale mimo skromnych warunków fizycznych osiąga spore sukcesy w walce z najlepszymi. Obecnie (01.09.2008) sklasyfikowany jest na 4 pozycji w rankingu Entry System. Jest tenisistą praworęcznym, z oburęcznym
bekhendem. Od 2001 roku współpracuje z trenerem Javi Pillesem.
Jego rodzicami są Jaime Ferrer, księgowy i Pilar Ferrer- nauczycielka w szkole podstawowej. David ma również brata Javiera, byłego mistrza Hiszpanii juniorów do lat 13, a obecnie trenera tenisa.
Swoja przygodę z kortem David rozpoczął w 1990 roku. Jako ośmiolatek grywał z ojcem i starszym bratem. W 1995 roku przeniósł się z rodzinnego miasta do Gandii, a dwa lata póĽniej do Barcelony. Tam też wstąpił do Katalońskiej Federacji Tenisowej. Spędził 9 miesięcy w akademii w Villenie.
W 1996 roku zdobył tytuł mistrza Hiszpanii w kategorii kadetów i otrzymał stypendium sportowe, które umożliwiło mu pełniejszy rozwój. W tejże kategorii dotarł do Mistrzostw Europy i świata razem z Tommym Robredo i Marcem Lopezem.
Prywatnie David jest spokojnym i zrównoważonym człowiekiem, lubianym nie tylko w środowisku tenisowym, ale także przez przyjaciół z Javea, o których, mimo odniesionych sukcesów, nie zapomina. W wolnych chwilach grywa w koszykówkę i piłkę nożną. Jest wielkim fanem FC Barcelona i Valencia CF. Uwielbia czytać i kolekcjonować książki. Chętnie też udziela się charytatywnie.
Swoja profesjonalną karierę rozpoczął w 2000 roku, szerszemu gronu kibiców dał się jednak poznać w 2002 roku, kiedy to w turnieju w chorwackim Umagu dotarł do finału, pokonując Davida Nalbandiana i G. Corię, a przegrywając jedynie z Carlosem Moyą, legendą tychże zawodów. W tym samym roku wygrał swój pierwszy turniej w Bukareszcie, zwyciężając Argentyńczyka Jose Acasuso i odnotował zwycięstwa w trzech challengerach.
W 2003 roku grał już regularnie w cyklu ATP Tour i debiutował we wszystkich turniejach wielkoszlemowych. Dotarł do finału zawodów w Sopocie, a w Italian Open wygrał swój mecz z wielką sławą tenisową Andre Agassim. Odnotował też zwycięstwa z innymi graczami z górnej półki: Fernando Gonzalezem, Davidem Nalbandianem i Michaiłem Jużnym.
W sezonie2004 Ferrer zakwalifikował się co najmniej do ćwierćfinału w siedmiu turniejach w cyklu ATP Tour, odniósł dwa zwycięstwa nad rywalami z czołowej dziesiątki na świecie (Davidem Nalbandianem i Juanem Carlosem Ferrero), sam po raz pierwszy w karierze awansował do najlepszej pięćdziesiątki rankingu. W 2005 roku osiągnął jeszcze lepsze rezultaty, był w finale turnieju w Walencji (przegrał z Rosjaninem Andriejewem, z którym prywatnie przyjaĽni się)i czterech półfinałach turniejowych (Vinña del Mar, New Haven oraz dwóch imprez cyklu ATP Masters Series -Miami i Rzymie). Dotarł do pierwszego w karierze ćwierćfinału wielkoszlemowego – w turnieju French Open 2005 wyeliminował obrońcę tytułu Gastona Gaudio, a przegrał z póĽniejszym triumfatorem Rafaelem Nadalem. Był także w ćwierćfinałach trzech innych turniejów ATP Masters Series (Monte Carlo, Madryt, Paryż- hala Bercy). Rezultaty te zapewniły mu miejsce w ścisłej czołówce światowej – został sklasyfikowany na pozycji nr 14. Do listopada 2005 wygrał ponadto dwa turnieje deblowe; w paĽdzierniku zajmował 42 miejsce w rankingu deblistów. Występował w reprezentacji narodowej w Pucharze świata, był także powołany do kadry w Pucharze Davisa, ale do końca 2005 nie zagrał w tych rozgrywkach.
W 2006 roku wygrał turniej w Stuttgarcie, pokonując Jose Acasuso. Dotarł również do półfinału turnieju Master Series Miami, pokonując Andy Roddicka, a przegrywając z Rogerem Federrerem oraz ćwierćfinałów turniejów w Bazylei, Master Series Cincinnati, Hamburg, Monte Carlo i Auckland.
Sezon zakończył, utrzymując 14 miejsce w rankingu najlepszych tenisistów świata. Duże sukcesy odnotował w 2007 roku. Wygrał trzy turnieje w Aukland, Bastad i Tokio.W US Open dotarł aż do półfinału, przegrywając w nim z Serbem Novakiem Djokovicem. Jeszcze większy sukces odniósł w Tenis Masters Cup, w którym zakwalifikował sie do finału, pokonując po drodze Novaka Djokovica, Rafaela Nadala, Richarda Gasqueta i Andy Roddicka ,a ulegając jedynie Rogerowi Federrerowi. Sezon zakończył, plasując się na 5 pozycji w rankingu Entry System.
Ze zmiennym szczęściem pojawiał się na kortach w 2008 Wygrał dwa turnieje w Walencji, pokonując w finale swojego rodaka Nicolasa Almagro i w Hertogenbosch Marca Gicquela. Znalazł się też w finale turnieju w Barcelonie, ulegając tylko jego triumfatorowi Rafaelowi Nadalowi. Dotarł do półfinału turnieju w Bastad. Zagrał także w ćwierćfinałach ATP Masters Series Monte Carlo, Auckland, Australian Open, Dubaj, Rolland Gaross. Zaliczył udany występ w Pucharze Davisa, przyczyniając się do awansu Hiszpanii do półfinału tej imprezy. Spadek formy Ferrer zaczął odnotowywać od Masters Series Canada. W Cincinnati i na igrzyskach olimpijskich przegrał już w pierwszych rundach. Wcześniejsze sukcesy pozwoliły mu jednak 18 sierpnia 2008 roku na uplasowanie się na 4 pozycji w światowym rankingu.
Beata
