Boris Becker 11 czyli 3 muszkieterów!
Chciałem Was z góry przeprosić za to że dopiero teraz mam przyjemność przybliżenia Wam sylwetek modeli 11-stek ze stajni Borysa ale uwierzcie mi miało to swój cel! Otóż producent sprzętu za naszą zachodnią granicą wyprodukował bardzo ciekawą propozycję dla już zaznajomionych z tajnikami tenisa w postaci modelu Boris Becker 11. Wiemy jednak że są gusta i guściki dlatego model ten jest dostępny w 3-ech zróżnicowanych opcjach opartych na tej samej macierzy i są to kolejno BB11 Mid, BB11 MP i BB11 MP Light .
Właściwie jest on dostępny w 4 opcjach jednak Boris Becker 11 MP Special Edition jest ni mniej ni więcej, a zmodyfikowanym za pomocą taśmy ołowiowej modelem BB11 MP z minimalnie bardziej szczodrym dodatkiem opatentowanego materiału DNX-u, dlatego ten model zostanie pominięty.
Może zacznę od cech wspólnych tych 3 wariacji zanim przejdę do szczegółowej ich charakterystyki. Rakiety te są następcami modeli z serii DNX z tą jednak różnicą że wraz z decyzją o wzmocnieniu pozycji rakiet pod szyldem BB postanowiono na większy udział materiału DNX w strukturze rakiet.
Ale czym jest ten cały DNX?
DNX, jak twierdzą jego twórcy, jest najczystszą formą grafitu, lżejszą niż konwencjonalne włókno węglowe ale 25 razy wytrzymalszą. DNX charakteryzuje się nieskazitelną trójwymiarową cylindryczną strukturą, która gwarantuje maksymalną wytrzymałość nawet przy zastosowaniu jego niewielkich ilości.
Wykonanie rakiety w całości z materiału DNX byłoby drogie i po prostu głupie gdyż jest to materiał tak sztywny, że gra takim tworem byłaby wręcz niemożliwa. Dlatego kluczem do jego wykorzystania jest jego odpowiednie rozmieszczenie.
DNX jest obecny w trzech kluczowych punktach rakiety tj. tuż powyżej rączki w postaci charakterystycznego kołnierza oraz w postaci „rękawów” które otaczają główkę rakiety od godziny 8 do 10 oraz od godziny 4 do 2. Jaki to daje efekt? Kołnierz zapewnia mniejsze odchylenie główki rakiety mimo ogólnej niskiej sztywności ramy, natomiast „rękawy” zapobiegają „wyginaniu” się ramy na godzinie 3 i 9.
Właśnie ze względu na to wyginanie często umieszcza się dodatkowe obciążenie w tych miejscach, a to przez producenta w postaci technologii takich jak IPS (Yonex) czy PWS (Wilson), a to przez bardziej świadomego użytkownika sprzętu w postaci samoprzylepnej ołowiowej taśmy, którą oferuje większość producentów akcesoriów tenisowych. Właśnie rękawy i kołnierz przyczyniają się do unikalnego czucia rakiet z linii Boris Becker. Rakieta opatrzona tym wynalazkiem wydaje się sztywna i miękka zarazem, można wyczuć charakterystyczną miękkość widełek serca i mostka przy jednoczesnej sztywności dolnej części serca i boków rakiety. I wiecie co? To naprawdę działa! Sweetspot wydaje się być bardziej rozciągnięty niż w innych rakietach (efekt DNX-owych „rękawów”), a odchylenie rakiety przy uderzeniu mimo wyraźnej miękkości grafitowej części ramy jest zdecydowanie mniejsze dzięki czemu zamach nie musi być tak szybki jak w innych rakietach o podobnej sztywności.
Tyle o technologii, a teraz o nieprzemijających i szczerych do bólu parametrach… jak już wspomniałem wszystkie 11-stki oparte są na tej samej macierzy ale poza tym ich główną cechą wspólną jest grubość ramy. Wszystkie mają ramę o grubości 20mm (wg.TW BB11 Mid ma ramę 19mm ale zaufajmy w tej kwestii producentowi, który na swojej stronie internetowej wyraźnie podaje, że rama tego modelu ma 20mm… w końcu 1mm w pomiarach może gdzieś umknąć) i jest to chyba najbardziej uniwersalne rozwiązanie dla rakiet ukierunkowanych na kontrolę. Dodatkowo mimo że BB11 Mid w nazwie wyraźnie wskazuje na rakietę przynależną do klasy o najmniejszych powierzchniach główki to jest on na granicy kategorii Mid i Midplus, a przy większych powierzchniach główki w miękkich rakietach jednak wskazana jest trochę grubsza rama ze względu na kwestię stabilności. Można tu podać przykład jednej z rakiet Dunlopa z serii 200, które charakteryzują się główką o powierzchni 95 cali kw. (czyli tylko o 2 cale kw. więcej niż BB11 Mid) i już podchodzą pod kategorię Midplus i również charakteryzują się ramą 20mm. Także skoro u Dunlopa takie rozwiązanie sprawdzało się przez tyle lat w tylu modelach (linie Hot Melt, M-Fil, Aerogel…) to czemu miałoby się nie sprawdzić w 11-stce Borysa? No właśnie… dlatego 20mm rama pasuje jak ulał do dwóch pozostałych rakiet czyli BB11 w wersji Midplus i Light, które z kolei mają główki o powierzchni 98 cali kw. czyli o 3 cale kw. więcej niż 200-tki Dunlopa. Wg. mnie 20mm rama jest bardzo dobrym rozwiązaniem dla cięższych rakiet o powierzchniach główki od 93-98 cali kw., a w przypadku tych trzech modeli rama ma dodatkowe oparcie w super sztywnych „rękawach” z DNX-u więc tym bardziej powinna sprostać wszelkim zadaniom na korcie.
I na tym podobieństwa właściwie się kończą, poza wymienionymi powyżej aspektami można powiedzieć, że każda 11-stka jest unikalna. Zacznijmy może od Boris Becker 11 Midplusa bo w sumie na niej będzie bazowała wersja Light.
Boris Becker 11 MP jest ramą o przyzwoitej wadze 325g (bez naciągu) i (co wyraźnie da nam odczuć nasza ręka) nie za dużym, wręcz na mój gust za małym, balansie na rączkę (5HL dla naciągniętej rakiety) co przekłada się w dużym stopniu na silnie odczuwaną masę przy wykonywaniu zamachu. Jak wszystko w życiu, ma to swoje dobre i złe strony. Na pewno rakieta ułatwia długie zamaszyste ruchy gdyż jak widać po podanych powyżej parametrach rakieta sama będzie „ciągnęła” prawidłowo wyprowadzone uderzenie dzięki całkiem sporemu swingweight’owi, które TW szacuje na około 337 dla naciągniętej ramy. I możecie mi wierzyć to całkiem sporo, a jak macie wątpliwości to dość powiedzieć, że model rakiety promowanej przez Szwajcara Rogera Federera, [K]Six-One Tour wg.TW ma swingweight w okolicach 336. Wady to oczywiście większe wymagania kondycyjne oraz dopracowana technika. Co jeszcze można powiedzieć o tej rakiecie? No cóż powierzchnia główki 98 cali kw. w połączeniu z przeplotem strun 18×20 daje dobrą kontrolę, ograniczając jednak możliwości rotacyjne, chociaż w przypadku tego konkretnego modelu nadawanie rotacji jest dużo łatwiejsze niż w większości rakiet o podobnej powierzchni główki i takim samym przeplotem. Sztywność ramy jak już wspomniałem wcześniej należy do niższych parametrów (wg. TW ~61) daje to pozytyw w postaci mniejszego wpływu na łokieć i nadgarstek, a jednocześnie dzięki elementom z DNX-u nie cierpi na tym stabilność czy kontrola.
Dla tych dla których w BB11 MP jest za dużo Borysa Beckera stworzono łatwiejszą alternatywę w postaci BB 11 MP Light. Jak sama nazwa mówi jest to rakieta wyraźnie lżejsza (295g bez naciągu) choć posiada taki sam balans jak jego starszy brat. Jaki efekt? Dużo niższy swingweight (wg. TW ~307 dla naciągniętej rakiety), który ułatwia wyprowadzanie zamachów jednak wszystkie pociągnięcia muszą być dokładnie prowadzone przez użytkownika, jeśli wstrzymamy ruch rakieta natychmiast się zatrzyma zrywając uderzenie. Nie ma tu taryfy ulgowej, możemy skracać ruch, przyśpieszać itd. bez większego wysiłku jednak wymagane jest dokładne prowadzenie i kończenie ruchu. Zasadniczym plusem takiego stanu jest fakt że nawet dłuższe spotkania nie będą tak destrukcyjne fizyczne jak w przypadku gry ale ta rakieta nie pomoże przy serwisie czy kończeniu piłki, owszem nie będzie nas ograniczać ale siła zagrania będzie w 100% zależna od nas, a właściwie w większości od szybkości naszego uderzenia. Wersja Light jest również odrobinę sztywniejsza aczkolwiek niezauważalnie i tak niewielka różnica nie jest istotna (wg. TW ~63 dla naciągniętej ramy). Ostatnią różnicą jest otwarty przeplot strun, 16×19 mający na celu ułatwienie uzyskiwania rotacji, większą dynamikę oraz trochę większy sweetspot, wadą będzie nieco mniejsza kontrola. Jest to na pewno pozycja bardziej uniwersalna, która może posłużyć za dobrą platformę do modyfikacji wg. naszych preferencji.
Ostatnia pozycja to BB11 Mid czyli opcja najbardziej wymagająca. Najmniejsza powierzchnia główki, która jednak przy otwartym przeplocie (16×19) nie jest aż tak wymagająca. O 5 gram cięższa od wersji MP ale jednocześnie z bardzo przyzwoitym balansem na rączkę (8HL wg. TW dla naciągniętej rakiety) do przekłada się na trochę niższy swingweight w stosunku do wersji MP (wg. TW ~330 dla naciągniętej rakiety). Jeśli ktoś szuka bardziej przyjaznej dla ręki i łokcia, o większym sweetspocie rakiety w stosunku do [K]Six-One Tour’a to jest to pozycja do obowiązkowego przetestowania. Dobra kontrola oraz stabilność i możliwości rotacji przy stosunkowo dużym polu czystego trafienia sprawia, że rakieta może zyskać spore grono zwolenników wśród dobrych technicznie graczy szukających czegoś na granicy typowego Mid’a, a Midplusa o mniejszej powierzchni głowy.
Tak czy owak każda z opisanych 11-stek kryje spore możliwości, które tylko czekają na odkrycie i wykorzystanie na korcie…
Loading ...